AMSTERDAM De historische binnenstad van Amsterdam is een van de grootsten ter wereld. De grachtengordel geeft een beeld van de economische en culturele bloei in de 17e eeuw. Pas twee eeuwen later volgden andere grote stadsuitbreidingen (zoals b.v. de Pijp), die echter maar nauwelijks verbetering brachten in de woonomstandigheden. De zorgwekkende woonsituatie van veel Amsterdammers leidde aan het einde van de 19e eeuw tot de eerste woningwet. Het principe werd voor het eerst toegepast in het Plan Zuid van Berlage. Uitgevoerd werd deze stadsuitbreiding door architecten die verbonden waren aan de Amsterdamse School, zoals Pieter Lodewijk Kramer en Michel de Klerk.

Enkele jaren later waren de ideeën van het nieuwe bouwen gericht op goedkope en effectieve oplossingen voor de behoefte aan meer woonruimte. Voorbeeld voor deze stroming was het Algemeen Uitbreidingsplan voor Amsterdam (AUP) uit 1934, dat tot de jaren zestig de basis vormde voor het ontstaan van bijvoorbeeld de Westelijke Tuinsteden, de Bijlmermeer en delen van Amsterdam-Noord.

Tegenwoordig ondergaan grote gebieden langs het IJ een transformatie van voormalig havengebied tot nieuwe woonwijk of kantoorlocatie. Het Oostelijk Havengebied wordt hiervoor als een geslaagd voorbeeld gezien, de laatste fase van het Westerdokseiland komt in 2012 gereed en ook op de Noordelijke IJ-oever ontstaat een spectaculaire mix van wonen, werken en cultuur. Daarnaast ondergaat Amsterdam ook vele andere uitbreidingen, zoals richting oosten met de wijk IJburg die op zeven kunstmatige eilanden ontstaat, en de kantoorstad Zuidas, niet ver van de luchthaven Schiphol.


arcam - architectuurkaart met een selectie van projecten